BILGISAYARLAR ICIN

Macintosh’lar yahut içerisinde Mac Os X işletim sistemi olan pc’lerimizde DNS Ayarları

“system prefences” dan sağ üst aramaya “dns” yazdığımızda çıkan önerilerden “dns servers” a tıklayıp 2. fotoğraftaki
network  ayarlarının “dns” sekmesine geçmiş oluyoruz… daha sonra aşağıda gördüklerimizi uyguluyoruz…

(Google Dns'leri olan  8.8.8.8   // 8.8.4.4  olarak girebiliriz)
(isterseniz uygun dnsleri  www.opendns.com dan bulabilirsiniz...

I PHONE İÇİN

Iphone’ larda DNS Ayarları

öncelikle WI-fi bağlantınıza tıklayıp “Wi-Fi” ayarlarınıza girdikten sonra hemen aşağıdaki DNS yazılı yerden istediğiniz

“DNS” numarasını girebiliyoruz…

hayatımızı savurganca harcadığımız hallerin üzerine gelen, güzel, hüzünlü, anlamlı sözler…

Biri beyaz biri kara iki kedi..
birbirlerinin omzuna kollarını dolamışçasına birbirlerine şefkatle sarılarak,
birbirlerine dayanarak yola çıkmışlar.
Gölgeler akşamüstünü söylüyor.
Yorgun bir günün sonunda eve dönüyorlarmış gibi.
Yüzlerini görmüyoruz ama eminim mırıl mırıl konuşuyorlardır. Belli sınanmış, denenmiş bir dostluk bu,
uzun yolları da göze alabilen bir dostluk

Ya biz, binde bir karşımıza çıkan dostluk, arkadaşlık, sevgililik fırsatlarını ne yapıyoruz?
Akşam üstünün bir saatinde yorgun gövdemizi yaslayıp mırıl mırıl konuşabileceğimiz,
omzumuza dolanan bir kolun, başımızı yaslayabileceğimiz bir omzun,
belimizi kavrayan bir elin, uzun yollara dayanıklı ayakların sahibi karşımıza çıktığında tanıyabiliyor muyuz onu,
değerini biliyor, biricikliğini, benzersizliğini anlayabiliyor muyuz? …

Yoksa hayatı sonsuz, fırsatları sayısız sanıp
kendimizi hep ilerde bir gün karşılaşacağımızı sandığımız bir başkasına,
bir yenisine ertelerken hayat yanımızdan geçip gidiyor mu? karşımıza çerken çıkmış insanları yolumuzun dışına sürüklerken
bir gün geri dönüp onu deliler gibi arayacağımızı hiç hesaba katıyor muyuz?
Hayat her zaman cömert davranmaz bize, tersine çoğu kez zalimdir,
her zaman aynı fırsatları sunmaz, toyluk zamanlarını ödetir. Hoyratça kullandığımız arkadaşlıkların, eskitmeden yıprattığımız dostlukların
savurganca harcadığımız aşkların hazin hatırasıyla yapayalnız kalırız bir gün…

Bir akşamüstü yanımızda kimse olmaz,
ya da olanlar olması gerekenler değildir.
Yıldızların bizim için parladığını göremeyen gözlerimiz,
gün gelir kayan yıldızların gömüldüğü maziye kilitlenir…

Kedilerin özel bir anını yakalamak gibidir
kendi hayatımızdaki olağanüstü anları ve olağanüstü kişileri yakalamak.
Bazılarının gelecekte sandıkları ‘bir gün’ geçmişte kalmıştır oysa;
hani şu karşıdan karşıya geçerken, trafik ışıklarında rastladığınız,
omzunun üzerinden şöyle bir baktığınız sonra da boşverip
‘Nasıl olsa ilerde bir gün tekrar karşıma çıkar.’ dediğinizdir.
Oysa tam da o gün bu zalim şehri terk etmiştir O,
boş yere bu sokaklarda aranırsınız…

ufak bir gülüşün vardı… hatırlıyorsun… bana yerleşti o… birden bire yüksek sesli kahkahaların yüzüme oturdu sonra.. durgun bir halin vardı ya koltuğumda zaman zaman… kapı eşiğine not ettim onu… girer çıkarken bakıyor, çok keyifliysem aynı o eski moduma geri döndürüyorum kendimi…zorluyorum bunun için…

anneler yavruları açken yemek yiyemezler ya;
ben de, sen gri elbiseni giydiğinde gülemiyorum hiç bir şeye…

şimdi büyük bir çınar ağacının esintisinde, o büyük gölgede saymaya başlıyorum… sımsıkı yumup gözlerimi,  bitene kadar bu oyun,  sayıları sayıp, aklımı resetlemeyi düşünüyorum… bana yardımcı olabilir misin? senin için zor olmasa gerek, bunu nasıl yapacağımı anlatmak…

arkamı döndüm. saklan şimdi !!!
saymaya başlıyorum…

şimdi…
elma dersem de çıkma, armut da!

Biliyorsun, bu kez gidiyorum işte…

Ne de nereye diye sor bana ağlamaktan şişmiş gözlerle…

Gidiyorum senden… Gidiyorum…

Bilmediğim yerlerde ne olduğumu bilmeye gidiyorum…

Anla beni…

Buna vedasız bir terkediş de istersen

ya da birden bire uyandım de uykumdan

Ama ben olmayayım artık düşlerinde bir daha…

Zaman geçtikçe, acılar büyüdükçe

Bildiğimizden farklılaşacağız giderek…

Anla beni…

Sorma ne olur ‘neden’ diye bu gidişler…

Yorma beni…

bir düğmeye bastım geçen gün… hangisi bilmiyorum.. “to continue press any key!!!” diye bağırdı bill, ben de yaptım… “radikal değişimler, büyük yıkımlardan sonra olurmuş“  … (kimse demedi, ben şimdi uydurdum bunu ).. ben de o yüzden bastım düğmeye… to change everything dude!

değişti bazı şeyler…  öyle olmasını istedim, öyle olmasını diledim…

üşengeçlik zırhımı salladım sokağa, girişkenlik techizatlarıma sarıldım…

nasip, kısmet bu işler…

kıspet miydi.. (böyle bir tebessüm oluyor bunu deyince insan çehresinde )

Ingrid Michaelson “Be OK”

zaman zaman bir köşelere şıkıştırılan buruşturulan yazıların, kâğıtların içinden yeni dışa vurumlarımızı gerçekleştirme  hissiyatıyla sarıldığımız blog dünyası, rahatlamamız için gayet de güzel bir yer olabiliyor…

kimi zaman fazla özele girip az çok tanıyanlara “çok mu fazla afişe haller yaratıyoruz ” ya da hiç bilmeyenlere “şimdi şunu dedim, bunu dedim, acaba yanlış anlarlar mı” önyargıları, sevgili blogger(!) ları biraz frenlese de , yaldır yaldır yazmak için pek de elimiz kolumuz zihnimiz, kahvemiz, vodkamız, şarabımız eksik olmadan başında sabahlara dek konuşlanabileceğimiz bir ortam bu web günlüğü sayfaları…

elbet de evimizde “Yeni Metin Belgesi (3).txt” dosyamızın içerisine doldurup yazılarımızı kendimize mail atıp bir köşede tutabiliriz… insanın konuşmaya ihtiyacı var olduğu bir dünyada yazarak kendini aktarma ihtiyacı da pek tabi ki var olacaktır… olsun da zaten…

bununla ilgili, işportadan 2 liralık çorap alan ama moda blog’undan yazı eksik etmeyen güruhlardan, sağdan soldan kopi-peyst yaptığı haber, gündem, teknoloji vs. yazılarını “hajı bak bloğum -evet bloğum derler- doldu taştı haberle” diyerek ‘araklarım pek fena‘ akımına kapılmış genç neferler çevresinde dönen yazılama dünyasında pek çok kimseyle ilgili yazı çıkar…

o isimleri buraya taşıyarak google rank’larıne katkıda bulunmaya nanik(!) yapıyorum tabi ki …

böylesi de var bir de… yazdıklarıyla yetinemeyen yazılınmasını isteyen(!) şöyleleri… yani bence öyle

23 yaşındayım blog yazarıyım… mini cooper’ım, adı bugsy olan bir golden’ım, 37 numara çok güzel ayaklarım var…

özellikle son cümlede repertuar çeşnilemek için halka arz edilen bir durum görüyoruz… yerse…

blog yazarı olup google adsense’den paraları bir ay geçinecek kadar kazanmak., ya da onun hayaliyle yaşamak, sadece Hürriyet & PcNet haberlerini kopyalamakla olacak iş değil ama düşüncesi bile güzel, çok şirin şeyler bunlar cidden…

oturduğumuz yerden para kazanmaya çok hevesliyiz zaar…

gece yarısı 12 de evden çıkıp, gece 4 de bar programından çıkıp, sabah 6 da duştan çıkıp, akşam 7 de işten çıktığım günlerde, kalan 5 saati kendime ayırabilmeyi istiyorum tamamiyle…

ertesi gün başımı zonklatan vodka-redbull un yarattığı damacana özlemini keyifle yaşayacağım öğlene kadar yarı uykulu olup, “oh mis ev ofis ne de hoşmuş”luğuna koşmak istiyorum zaman zaman…

…

tadım yokken, “dur ben keyiflenmek için sağa sola sardırayım, kalabalıklarda koşturayım, gürültüden kopmayayım, ortamlara akayım, bir iki yazışlar yapayım” insanı olmak için fikirlerini salık veren gürühun teselli verdiği bir birey olarak -kesinlikle su ile yapılmayacak- bol süt köpüklü cappucino mu ya da tek buzlu vodka vişnemi içerken, kucağımda mırıldayan kedilerime “dur evladım basma şu klavyenin tuşlarına” derken,  fonda bir demet ‘Beirut’,  “Ingrid Michaelson”, “Jay Jay Johanson”, “Michael Bublê” , “Jason Mraz” , “Mira” ve yahut “Idan Raichel” dinlemek çok daha çekici geliyor ne yalan diyeyim…(şu an olduğu gibi)

gerçi düşük mode-on olmadan da bunları pekâla da yapıp, bünyeyi huzurlama girişimleri güzel bir deşarj ve keyiflenme çalışması olabilir, tavsiye ederim…

o halde sıradaki şarkımız toparlanmaya çalışan bünyelere, sözlerini bilmeden de şarkılarından onlarca anlam çıkarabileceğimiz Idan Raichel Project ‘den gelsin- “Mi’ma’makim“

şüphe uyandıran cümlelerle geldim bugün yanına.. her tadında farklı cesaretler sezinleyebildim sanırım.. kızgınlık, pişmanlık, iki arada bir derelik vardı aklımda da, şimdi kalsın bir kenarda, başka bir şeyler düşüneyim diye unutuverdim yine onları.. unutmaya zorladım en azından şimdilik.. bakarsın gelirse hatrıma, okunması güç yazımla yine, karalarım pembe-siyahlı koparılmaktan sayfası kalmamış mini defterine…

saçmalamaların en olası saatlerinde -ki buna biz sabahın körü de diyebiliyoruz zaman zaman-  iştahsızlığa biraz daha alışkın bir resimde görüyorum artık seni. denilenin aksine, tüm hatları belirgin bir fotoğraf değil, bariz bir resim… becerisiz bir adamın elinden çıkan, belli belirsiz iki tutam karalamadaki bir yüz görüyorum, az biraz evvel mutlu, şimdi öyle olmaya çok uzak olan…

…

insanın acıkan yeriyle, acıyan yeri farklıdır ya, öyle durursan acın dinmez; sessiz sakin iki lokmasız kalırsan toparlanmaya direnemez insan.. insanlığımız mı kaldı gerçi? boka püsüre sardık.. elimizde silah gibi sözlerle birbirimizi delik deşik etmeye fazlasıyla hazırdık artık ama hiç bir art niyetimiz olmadan (!) yapıyorduk bunları.. sükûnetli konuşunca art niyetsiz olduğumuzu sanıyorduk. ne büyük yanılgıymış halbu ki..  evlenecek yaşta olup, yolumuzu bulamayacak çocuklukta kalabiliyormuşuz demek böyle karman çormanlaşarak…

..

herkes daraldığında bir yerlere göç etmek ister değil mi? şehrinden uzaklaşarak, ruhunu odasına kitleyip çıkabildiğini sanır …
odasını içine gömüp yolaldığını farkedemez uzaklaşırken şehrinden.. pas kilitli kapısını yanında taşırken, palas pandıras melodiler bizi üzmek için kolları sıvar..

işte zamanı geldi.. her bir şarkıya anlam yükleme direncimiz kırılmak üzere. hangimiz daha az üzülecek diye, yarışıyoruz birbirimizle kıyasıya…

hangimiz kaybederse bu şarkı ona gelsin o zaman…
SIXPENCE NONE THE RICHER – KISS by Itubaina Radio Retro

yanıldığım pek çok şeyin olduğunu ve bundan sonra da olacağını rahatlıkla kestirebiliyordum .. olmasın, sıkmasın, sarsmasın diye, şaçmalıkların içinden çıkış yolunu çizip öyle iyileştirmeye çabalıyordum..  uğraştıkça seni de beni de iyi etmeyeceğini biliyordum bu yanlış merhemin. farkındaydım.. artık öyleydi.. kafama sokmuştun öyle olmayacağını.. peki, tamam…

bir placebo bekleyemezdik adını sanını bilmediğimiz hallerin bu iyileşme sürecinden, ancak elimize yüzümüze bulaştırdığımız ne varsa toparlayabilmeyi becerebilirdik sanki…

…

bunu bekliyoruz… koridorlarını geçerken, yankılarımızı duyabiliyoruz bu boş binanın duvarlarında.. terkettik şimdi de… artık fazlasıyla da köhne.. ağır kapısını arkamızdan bırakıyoruz ve kendiliğinden zaten kapanıp gidiyor yarı paslı yüksek mavi demir..

…

olur olmadık seslenen garip ruhani karaltıların varlığını, bol uykusuzluğuma veriyorum bol iyi niyetimle… aklıma düşmesin diye başka bir şey, “öyledir “, “böyledir” diyorum kendi kendime… zaten 3+1 ‘e  ufak geldiğimden, fazlasıyla köşelere atma şansım var bu halüsinasyon zamanları… yine bir polyanna çalışması, yine bir hasır altı etme çabaları..

beklentisizce yaparsak, az zede verir belli ki;
umutla eşzamanlı, sonuçsuzlukla eşanlamlı ruh yıpratıcısıdır beklemek…

bekliyoruz o haldeyse…